De schoonheid van Oman ontdekken

staat al nummer 1 op mijn bucketlist sinds ik deze reis begon. Nergens anders betoverde dit mysterieuze land in de zuidoostelijke hoek van Arabië mij zoals dit, en toch was alles wat ik erover wist uit boeken. 

Ik had gelezen dat het anders was dan de rest van het Midden-Oosten: groen en weelderig, een land van kastelen, bergen en zeehavens, naar verluidt de geboorteplaats van Sinbad de Zeeman en de thuisbasis van een maritiem rijk dat ooit van Oost-Afrika over de Indische Oceaan strekte. Maar hoe zou het vandaag de dag zijn? 

Ons vliegtuig landde in de hoofdstad Muscat, een havenstad die tot de jaren '70 ommuurd was maar vandaag de dag het grootste deel van de dag vol zit met verkeer. We hebben drie uur gereden van de luchthaven naar ons hotel. Niet de beste eerste indruk! 

Al Husn Hotel

Gelukkig maakte het Al Husn Hotel het meer dan goed. Gelegen 20 kilometer ten oosten van de stad op een afgelegen eiland in de Golf van Oman, is het pand ontworpen als een traditionele Omaanse vesting en versierd in de fijnste Arabische luxe. Ontvangen met sinaasappelgevulde dadels en koffie met kardemom, doken we in onze omgeving en brachten een dag door met luieren op het strand. 

Onze planning kwam daarna snel in een stroomversnelling. De volgende dag haastten we ons door de stad voor een radio-interview met DJ Chris Fisher van 104.8 the Merge om te praten over de BBB-reis en onze plannen voor Oman - de drie verschillende regio's van de bergen, de woestijn en de kust te verkennen.

Muscat en Muttrah

Eerst richtten we onze blik op de oude haven van Muscat. Hoewel een groot deel van de stad aangetast is door de forenzenuitbreiding, belichaamt de oude stad de betoverende Arabische havenstad die ik me had voorgesteld. Wandelend langs de corniche zie je houten dhows die voor de kust drijven, zigzaggende steegjes ingeklemd tussen schroeiende rotsformaties, de rook van wierook die van de souk omhoog waait naar ronde kantelen met wachttorens die de haven sieren. 

Roadtrip naar de Hajjar-bergen

Dit tafereel maakte ons alleen maar hongeriger om dieper in Oman door te dringen. De volgende dag ontmoetten we twee expats: de in Nederland geboren Omaanse Ingmar en Al, een recent gearriveerde uit het VK. Met z'n vieren stapten we in een 4x4 en begonnen onze reis zuidwestwaarts, richting de Hajjar-bergen, misschien wel de meest kenmerkende eigenschap van Oman. Ze rijzen steil op vanuit de Sahara en geven het landschap een gevoel van permanentie dat contrasteert met het verschuivende zand van de woestijn. Hun pieken zijn scherp; hun valleien zijn gehouwen, en binnen hun vouwen zijn weelderige oases en kleine gehuchten. 

De overvloed aan groen in zo'n droog klimaat betekent slechts één ding: water, de kostbaarste hulpbron in de woestijn. Eeuwen geleden ontwikkelden de Omani's de falaj, in wezen een lange aquaduct die water van bergbronnen naar de vlaktes eronder transporteert, waardoor het mogelijk wordt om velden te irrigeren en aanzienlijke bevolkingsgroepen te onderhouden. We bezochten zo'n dorp, Al Himri, dat grotendeels bestond uit modderhuizen en dadelpalmplantages. 

In de loop van de week zouden we ook een aantal wadi's, de smalle watergevulde kloven die eens dienden als tussenstops voor dorstige bedoeïenen en tegenwoordig geweldige zwemplekken vormen. Van de 1,5 kilometer lange Snake Gorge tot de enorme Wadi Shab, we waren nooit ver van de belofte van een verfrissende duik.

De Wahiba Sands

De meeste delen van Oman zijn droog en dor. Oman bevat een klein gedeelte van de Lege Viertel, dat bekend staat als het meest desolate stuk woestijn in Arabië. Een van onze echte bucketlistdoelen is om op een kameel door deze regio te rijden. Helaas bood onze weeklange reis geen tijd voor zo'n onderneming, dus kwamen we tot een compromis met een overnachting in een woestijnkamp in de nabijgelegen Wahiba Sands. 

Na een rustige nacht onder de sterren, wekte de eigenaar Humayid ons op met een verrassing: het was de tweejaarlijkse viering van Eid, een belangrijke islamitische feestdag die in wezen inhoudt dat een geit wordt geofferd aan Allah. Terwijl we te veel huiverig zijn om de culminatie van het festival te bekijken, dachten we dat het observeren van mensen die geiten kopen en verkopen enige interessante culturele inzichten zou bieden.

De Eid Souq

We arriveerden in de markt van Al Mintrib net toen de drukte in de markt zijn hoogtepunt bereikte. De prijzen waren dit jaar laag dankzij overvloedige regenval en een overvloed aan vette geiten. We dwaalden door de markt en zagen hoe geld en vee van eigenaar wisselden, kinderen renden en lachten terwijl hun vaders zaken deden en hun gesluierde moeders over hun nieuwe eigendommen waakten. Terwijl de geiten in pick-up trucks werden geladen, liepen we dieper de markt in en richtten we onze aandacht op de mensen die we tegenkwamen. 

Portretten, iedereen wilde dat we portretten maakten. We werden lastiggevallen door jonge Omaanse jongens gekleed in mocha-kleurige dishdashas, hun hoofden gewikkeld in rode en witte keffiyehs. Ze benaderden ons in groepen, stonden voor onze camera's met glimlacheloze gezichten en keken in de diepten van onze lenzen. Daarna renden ze weg, schreeuwend en spuitend met spuitbussen met kunstmatige sneeuw in de lucht. 

Binnen de souk zagen we gezichten die leken te komen uit een verhaalboek van twee eeuwen geleden. Oude mannen met dikke baarden, gerimpelde gezichten en elegante tulbanden, leunend op hun geweren terwijl ze koffie dronken op de vloer van de souk, met één hand kalm rustend op de heften van hun khanjars. 

We vertrokken twee uur later, onze camera's vol beelden die ons nog jaren zullen betoveren. De ervaring vormde het perfecte hoogtepunt van onze reis, een herinnering aan hoeveel levensstijlen onbekend voor ons blijven, ondanks onze steeds groeiende reiservaring.

De weg leidde ons terug naar Muscat om te ontspannen in het Sifaway Boutique Hotel, waar we genoten van een beetje Omaanse zon terwijl we onze video's samenstelden, deze blogs schreven en droomden van toekomstige reizen in de regio. Misschien het oversteken van de Lege Viertel met een kameelkaravaan? Misschien met een dhow naar Zanzibar zeilen? Alex en ik spraken over de mogelijkheden de hele weg naar de luchthaven, dromend terwijl we ons naar Afrika begaven.

Wil je op de hoogte blijven van de reisverhalen van Alex en Marko? Houd de blog in de gaten en stem af op BBBtv…