Lampart arabski w Omanie
Rząd omański podjął pozytywne działania w 1997 roku, aby utworzyć Projekt Lamparta Arabskiego.
Jednym z najpiękniejszych stworzeń na Ziemi jest władca Sultanatu, a chociaż chcielibyśmy powiedzieć, że jest to jedna z największych atrakcji w Omanie, w rzeczywistości mało prawdopodobne jest, że kiedykolwiek napotkasz go na wolności. Elusywna pantera arabska (Panthera pardus nimr) jest spokrewniona, ale znacznie mniejsza od pantery afrykańskiej, z smukłym, złotym ciałem pokrytym ciemnymi rozetami i chłodnymi bursztynowymi oczami, które do niej pasują.
Do ostatnich lat nimr pantera występowała w krajach na całym Półwyspie Arabskim, w tym w Jemenie, Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratach Arabskich, ale największa gęstość populacji panter obecnie zamieszkuje wapienne góry regionu Dhofar Omanu, a w wyjątkowo mniejszych liczbach w regionie Musandam . To pokazuje główną odpowiedzialność, jaką Oman ma, aby zapewnić ochronę tych pięknych dzikich kotów.
Ich ulubione siedlisko znajduje się wysoko w suchych górach kraju, gdzie są odizolowane od niebezpieczeństwa, a do niedawna także od ludzi. Tam pożerają mniejsze zwierzęta, takie jak gazela górska, hyrax kamienny i tahr arabski, ale ich ekosystem staje się coraz bardziej zagrożony przez interwencję ludzi, którzy przekształcają surowe drogi gruntowe w regularne, co prowadzi tylko do dalszego rozwoju w przyszłości.
Kocięta pantery są szczególnie narażone na niebezpieczeństwo; urodzone zarówno głuche, jak i ślepe, zyskują pełne spektrum zmysłów dopiero po około dwóch tygodniach. Polegają na oddanej matce, która ostrożnie przenosi je z miejsca na miejsce, aby nie zostały odkryte przez drapieżniki, takie jak wilki i lisy.
Te piękne stworzenia były kiedyś uważane za problematyczne, ale w rzeczywistości to my, ludzie, jesteśmy problemem. Zagrożenia, przed którymi stoją dorosłe pantery, mają większe prawdopodobieństwo związania się z utratą siedlisk i kłusownictwem przez kolekcjonerów dzikiej fauny niż byciem ofiarą innych zwierząt w łańcuchu pokarmowym. Owczarze znani są z polowania i zabijania panter w odwecie za zabijanie ich bydła, podczas gdy inni polują na te same zwierzęta, które pantery muszą jeść.
Spadek liczby również wpływa na zmniejszenie puli genowej, co czyni wyginięcie realną możliwością w niedalekiej przyszłości. Prawo ochrony przyrody w Omanie teraz karze grzywną i więzieniem tych, którzy zostaną przyłapani na strzelaniu do pantery. Rzeczywista populacja na całym świecie jest trudna do ustalenia, ale obecnie szacuje się, że jest mniej niż 200 zwierząt, co nadaje gatunkowi smutny status 'krytycznie zagrożony' według Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN).
Rząd Omanu podjął pozytywne działania już w 1997 roku, aby założyć Projekt Pantery Arabskiej i sklasyfikować Jebel Samhan jako Rezerwat Przyrody, obejmujący obszar 4500 km² w regionie Dhofar. Leśne tereny górskie i wypełnione wodą kaniony tworzą idealne siedlisko dla panter i innych zwierząt, takich jak hieny, karakal, wilki i lisy, oraz ich ofiar. Obszar ten jest również preferowany przez wiele gatunków ptaków i odmian żółwi. Istotne jest, że obecnie nie ma osiedli ludzkich na mglistych szczytach Jebel Samhan; zamiast tego obszar wykorzystywany jest do wypasu bydła i przez zbieraczy kadzidła.
Jak można dostrzec panterę na wolności? Z trudnością. Tropiciele panter mają ograniczone doświadczenie, na które mogą się powołać, ponieważ to ulotne zwierzę wciąż istnieje na peryferiach ich poszukiwań, zostawiając kuszące ślady łap i odchodów w mglistym, kamienistym terenie. Pułapki fotograficzne są ustawiane w kluczowych lokalizacjach, aby spróbować uchwycić portret tajemniczych ssaków, ale uczeni drapieżcy wydają się wyczuwać ich obecność i odpowiednio ich unikać.
Istnieje firma o nazwie Biosphere Expeditions, która organizuje wolontariackie wyprawy w celu przeprowadzania badań terenowych u boku rządowych naukowców nad szeregiem dzikich gatunków, w tym panterą arabską. Co więcej, programy hodowlane zostały uruchomione w Omanie i sąsiednich krajach w celu zwiększenia populacji panter, a ma nadzieję, że dzięki edukacji i zaangażowaniu lokalnych ludzi najwspanialsze z dzikich kotów można uratować przed wyginięciem.
